بیشتر رانندگان هنگام رانندگی، به محض نیاز به جهت‌یابی، پارک کردن یا عبور از یک خیابان شلوغ، بلافاصله صدای موسیقی یا رادیو را کم می‌کنند. هرچند به نظر می‌رسد شنیدن و دیدن دو حس مستقل باشند، اما پژوهش‌های جدید علم اعصاب (Neuroscience) و روان‌شناسی نشان داده است که این رفتار یک مکانیسم طبیعی مغز برای تنظیم توانایی‌های خود است.
دکتر دیوید بادری، دانشمند علوم اعصاب، در مصاحبه‌ای با مجله (BBC Science Focus) توضیح می‌دهد که وقتی مغز با چند وظیفه که نیاز به تمرکز دارند روبه‌رو می‌شود، دچار نوعی «تنگنا» (Bottleneck) می‌گردد. در این حالت، مغز ناچار است منابع تمرکز خود را تقسیم کند.
وقتی صدای موسیقی بلند است یا گفتگوی پیچیده‌ای در داخل خودرو جریان دارد، مغز بخشی از ظرفیت «حافظه کاری» (Working Memory) خود را برای تحلیل آن صداها مصرف می‌کند. به همین دلیل، کم کردن صدا باعث آزاد شدن ظرفیت مغز برای اختصاص دادن تمام تمرکز خود به اطلاعات بصری موجود در خیابان می‌شود.
بر اساس گزارشی از مجله (TIME)، درگیری مغز با یک وظیفه صوتی یا ذهنی، منجر به بروز پدیده «کوری بی‌توجهی» (Inattentional Blindness) می‌شود؛ یعنی ممکن است راننده مستقیماً به یک عابر پیاده یا موتورسیکلت نگاه کند، اما به دلیل درگیری مغزش با صدا، در واقع آمادگی درک حضور آن خطر را نداشته باشد.
پژوهشی از دانشگاه خرونینگن هلند و مطالعه دیگری نشان داده‌اند:
موسیقی تند: بار فکری بیشتری بر روی مغز راننده (به‌ویژه رانندگان تازه‌کار) ایجاد کرده و ضربان قلب و تنفس را تسریع می‌کند که این امر توانایی تشخیص خطرات را کاهش می‌دهد.
موسیقی آرام: بار شناختی زیادی ایجاد نمی‌کند و به راننده کمک می‌کند تا سطح تمرکز خود را بالا نگه دارد.
در نهایت، کم کردن صدای موسیقی در خودرو یک کار تصادفی نیست، بلکه واکنشی بسیار هوشمندانه و خودکار از سوی مغز برای کاهش عوامل حواس‌پرتی است تا بتواند تصمیمات سریع و درستی در خیابان اتخاذ کند.