پژوهشی جدید که در نشریه Journal of Geophysical Research Biogeosciences منتشر شده است، ابعاد دقیق‌تری از فاجعه طبیعی ۶۶ میلیون سال پیش که منجر به انقراض دایناسورها شد را فاش می‌کند. این پژوهش نشان می‌دهد که پس از برخورد شهاب‌سنگ چیکسولوب به زمین، طوفانی آتشین و بی‌سابقه طی چند ساعت بیشتر دایناسورها را نابود کرد.
پیش‌تر دانشمندان تصور می‌کردند که تأثیرات مستقیم برخورد تنها محدود به منطقه اصابت شهاب‌سنگ بوده و دلیل اصلی انقراض جهانی دایناسورها، «زمستان هسته‌ای» ناشی از پخش شدن گرد و غبار و مسدود شدن نور خورشید بوده است. اما دانشمندان دانشگاه پوردو (Purdue University) از طریق تحلیل‌های جدید دریافتند که مقدار سنگ‌هایی که در هنگام برخورد تبخیر شده‌اند، ۵ برابر بیشتر از برآوردهای قبلی بوده است.
براندون جانسون، سرپرست این پژوهش اعلام کرد: «هنگامی که شهاب‌سنگ به زمین اصابت کرد، بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر مکعب سنگ تنها در عرض یک ثانیه تبخیر شده و به خارج از جو زمین پرتاب شد.»
باران مرگبار و سوختگی جهانی:
بر اساس این پژوهش، آن سنگ‌های تبخیرشده بعدها متراکم شده و به میلیاردها ذره ریز شیشه‌ای و فلزی (Spherules) تبدیل شدند. هنگامی که این ذرات به دلیل جاذبه زمین دوباره به جو بازگشتند، اصطکاک شدیدی ایجاد کرده و باعث تولید تشعشعات گرمایی بسیار قدرتمندی شدند. این موج گرمایی که حدود ۱ ساعت ادامه داشت، ۱۷ برابر بیشتر از مقداری بود که برای کشتن ۱۰۰٪ انسان‌ها لازم است؛ این امر باعث سوختن گیاهان و جانوران در سراسر جهان شد.
پروفسور کریگ اونیل از دانشگاه فناوری کوئینزلند، این صحنه را چنین توصیف می‌کند که سطح زمین برای مدت کوتاهی به بزرگ‌ترین ماهیتابه تاریخ تبدیل شده بود.
زمستان هسته‌ای و تخریب محیط زیست:
با وجود این اکتشافات جدید، نظریه «زمستان هسته‌ای» به قوت خود باقی است. پس از باران آتشین، حدود ۱.۶ تریلیون تن گرد و غبار جو زمین را فرا گرفت که این امر باعث قطع نور خورشید برای مدتی طولانی و اختلال در روند فتوسنتز (Photosynthesis) شد و در نهایت به نابودی حیات دریایی نیز انجامید.
دانشمندان تأکید می‌کنند که انقراض دسته‌جمعی دایناسورها تنها یک رویداد نبوده، بلکه زنجیره‌ای از فجایع پی‌درپی بوده است که با یک باران آتشین آغاز شده و با زمستانی سرد و طولانی به پایان رسیده است.
