نچیروان بارزانی: ما به نسل شجاعی نیاز داریم که شهامت پرسشگری و تصحیح اشتباهات را داشته باشد

اگر به اقلیم کوردستان در سال ۲۰۰۶ نگاهی بیندازید و امروز نیز آن را تماشا کنید، تفاوت بزرگی را مشاهده خواهید کرد. ما امروز چیزهایی را محقق کرده‌ایم که روزی روزگاری دسترسی به آن‌ها دور از ذهن به نظر می‌رسید. زیرساخت‌ها و نهادها را ساخته‌ایم، درهای کوردستان را به سوی جهان گشوده‌ایم، روابط بین‌المللی‌مان را تقویت کرده‌ایم و نسلی نوین و لایق پرورده‌ایم.

تصور همه این‌ها برای نسل‌های گذشته دشوار بود. اما مسیر حرکت ما نیز بی‌دردسر نبود. با ترور و جنگ روبه‌رو شدیم و جنگ در هم شکستن داعش را تجربه کردیم. پذیرای تعداد زیادی از آوارگان و پناهجویان بودیم. بحران اقتصادی، تنش‌های سیاسی، روابط پیچیده با بغداد و ناامنی در سراسر منطقه را تحمل کردیم.

برخی از مشکلات ما برخاسته از شرایطی بود که منطقه ما از آن عبور کرد و از کنترل ما خارج بود. برخی دیگر نیز ساخته دست خودمان بود. باید این اعتماد به نفس را داشته باشیم که میان آن‌ها تفاوت قائل شویم؛ زیرا درسی که در این بیست سال آموخته‌ایم این نیست که ما در همه چیز حق به جانب بوده‌ایم، چرا که این‌گونه نبوده است.

درس این است که پیشرفت به توانایی ما برای یادگیری بستگی دارد. آنچه سودمند است باید حفظ شود و به آن پرو بال داد. آنچه بی‌فایده است باید تغییر کند. آنچه کهنه شده باید به شیوه‌ای بهتر نو شود. و هنگامی که گزینه‌های در دسترسمان دیگر به اندازه کافی خوب نیستند، باید شهامت و تفکر ابداع گزینه‌های جدید را داشته باشیم.

این اصل از درون دانشگاه سرچشمه می‌گیرد. اگر دانشگاه دانشجویان خود را ترغیب کند که اصولِ تغییرناپذیر را زیر سوال ببرند، مدارک و اسناد را بررسی کنند و تفکری انتقادی داشته باشند، پس خود دانشگاه نیز باید در برابر انتقاد پذیرا بماند. کوردستان نیز همین‌طور است. ما جوانانی در این میهن می‌خواهیم که به فداکاری نسل‌های گذشته و دستاوردهایشان احترام بگذارند، اما احترام نباید به معنای سکوت باشد.

ما به نسل شجاعی نیاز داریم که شهامت پرسشگری و تصحیح اشتباهات را داشته باشد. نسلی که وقتی اشتباه کردیم بتواند به ما بگوید: «اشتباه کردید». انتقاد تهدیدی علیه کوردستان نیست، بلکه یکی از بزرگ‌ترین منابع قدرت این کشور است. اشتباه کردن، فرصتی برای یادگیری و منبعی برای کسب تجربه است.

جهان امروز بسیار با جهان سال ۲۰۰۶ متفاوت است. هوش مصنوعی در حال دگرگون کردن آموزش، علم، حکومت و اقتصاد است. اطلاعاتی که روزگاری زمان زیادی برای ردیابی‌شان نیاز داشتیم، امروزه در چند ثانیه به دست می‌آیند. در چنین جهانی، اطلاعات به تنهایی کافی نیست؛ نیازمند کسانی هستیم که بتوانند میان اطلاعات و دانش تفاوت قائل شوند.

میان تکرار و تحلیل تمایز قائل شوند. وقتی متوجه شدند که در اشتباهند، بتوانند نظرات خود را تغییر دهند. بتوانند در دیدگاه‌ها با یکدیگر متفاوت باشند بدون اینکه این تفاوت‌ها به دشمنی تبدیل شود. همچنین بتوانند آن دسته از مشکلاتی را که هنوز حل نکرده‌ایم، حل نمایند.

بیست سال پیش پرسیدیم: کوردستان به چه نوع دانشگاهی نیاز دارد؟ امروز می‌خواهم این پرسش را معکوس کنم: کسانی که در این دانشگاه آموخته‌اند، چگونه می‌توانند به ما در ساختن چه نوع کوردستانی یاری رسانند؟

بیست سال است که فارغ‌التحصیلان ما وارد عرصه حکومت، تجارت، علم، آموزش و جامعه مدنی می‌شوند. اما انتظار ما فراتر از ورود به نهادهاست؛ انتظار ما از فارغ‌التحصیلان این است: نهادها را بهبود ببخشند و برخی از آن‌ها نهادهایی را بنا نهند که هنوز وجود خارجی ندارند.

امیدوارم نسل کنونی هرگز چنین نمی‌اندیشد که نسل ما تمام فرصت‌های مورد نیاز اقلیم کوردستان را کشف کرده است؛ زیرا ما نتوانستیم همه آن‌ها را پیدا کنیم، ما آن را تا اینجای کار رساندیم و از اینجا به بعد به شما واگذار می‌کنیم.

هیچ نسلی کوردستانی بی‌عیب و نقص را به ارث نمی‌برد. نسل ما کوردستانی را به ارث برد که توسط ستم، جنگ، ویرانی و فداکاری‌های بی‌بدیل تصویر شده بود. ما تلاش کردیم آن میراث را به امنیت، نهادسازی، توسعه و فرصت‌های جدید تبدیل کنیم. نسل شما میراثی متفاوت دریافت می‌کند.

شما میراث‌دار آنچه هستیم که ساخته‌ایم: دستاوردهایمان، تجربیاتمان، و کارهایی که خالی از نقص و اشتباه نیستند. مسئولیت شما این نیست که کل این میراث را رد کنید و یا بدون هیچ‌گونه تأملی از آن دفاع کنید. مسئولیت شما این است که این میراث را بهتر کنید و کوردستان را به مرحله‌ای دیگر ارتقا دهید. همین امر برای این دانشگاه و برای تمام دانشگاه‌های دیگر کوردستان نیز صادق است.

دانشگاه نباید در بیست سال آینده تلاش کند تا دقیقاً همان چیزی بماند که ما در سال ۲۰۰۶ تصور کرده بودیم، بلکه باید به دانشگاهی تبدیل شود که حتی در سال ۲۰۲۶ نیز نتوانیم آن را تصور کنیم. باید دانش و علمی تولید کند که اکنون کوردستان از آن بیبهره است؛ یاری‌گر حل مشکلاتی باشد که هنوز حل نکرده‌ایم؛ به بهترین علم و دانش جهان متصل شود، در عین حال عمیقاً نسبت به کوردستان و بهبود این سرزمین مسئولیت‌پذیر باشد؛ و همیشه این اعتماد به نفس را داشته باشد که خود را بازبینی کند، خود را با شرایط جدید تطبیق دهد و تغییر کند.

دانشجویان عزیز،

جوانان دوست‌داشتنی...

بیست سال پیش، تأسیس این دانشگاه مسئولیت ما بود، اما اینکه دانشگاه در بیست سال آینده چه خواهد شد، بیش از پیش به عهده شما جوانان عزیز است. آنچه سودمند است را حفظ کنید، آنچه مفید نیست را کنار بگذارید، از دستاوردهای ما بیاموزید و از اشتباهات ما نترسید و از آن‌ها درس بگیرید. اجازه ندهید احترام به فرصت‌هایی که نسل ما ایجاد کرده است، به مرزی تبدیل شود که مانع از ایجاد فرصت‌هایی شود که نسل شما قادر به خلق آن‌هاست.

هدف از آینده دانشگاه هرگز و هرگز این نبوده است که به بنایی یادبود برای بنیان‌گذارانش تبدیل شود، بلکه هدف این بوده که به نهادی مبدل گردد که توانایی فراتر رفتن از مسیر آن‌ها را داشته باشد. شاید همین سخن درباره کوردستان نیز صدق کند.

بزرگ‌ترین دستاورد ما این نخواهد بود که نسل آینده دقیقاً همان چیزی را حفظ کند که ما ساخته‌ایم، بلکه این خواهد بود که: علم، آزادی و باور به خود به اندازه‌ای باشد که بتوانند چیزهایی را بسازند که ما نتوانستیم بسازیم. موفقیت واقعی ما در این نیست که شما شبیه ما باشید، بلکه موفقیت در این است که شما از ما بهتر عمل کنید و آن را به پیش ببرید.

بیستمین سالگرد دانشگاه کوردستان - هەولێر مبارک باد. با این امید که بیست سال آینده، (دانشگاه و کوردستان) را به مرحله‌ای از پیشرفت برساند که اکنون به خیالمان هم نمی‌رسد روزی به آن برسیم؛ به خواست خدا به آن روز هم خواهیم رسید.

از همه شما بسیار سپاسگزارم و آرزوی عصری خوش برایتان دارم.

در پایان سخنانم می‌خواهم از همه کسانی که به شکلی در تأسیس و پیشبرد این دانشگاه نقش داشته‌اند تشکر کنم. از رئیس دانشگاه تشکر می‌کنم؛ از معاون رئیس دانشگاه، «کریس»، که اینجا حضور دارد تشکر می‌کنم؛ همچنین می‌خواهم از «کاک ادریس» هم تشکر کنم که او اینجا حضور دارد. سپس اجازه دهید کمی بار او را سنگین‌تر کنم، زیرا طبق آنچه من مطلع هستم، طراحی پردیس دانشگاه کامل شده است و ما از اینجا می‌گوییم هرچه سریع‌تر کار ساخت این پردیس آغاز شود و پردیس جدیدی برای دانشگاه افتتاح گردد؛ چرا که واقعاً این دانشجویان شایسته آن هستند و ما نیز برای این کار از آن‌ها حمایت می‌کنیم.

به همه شما، آنهایی که فارغ‌التحصیل شده‌اید، تبریک می‌گویم و بسیار سپاسگزارم که سخنان طولانی مرا تحمل کردید. عذرخواهی می‌کنم اما خوب بود که تحمل کردید و مقدم همه شما گرامی باد.