عصر امروز شنبه ۱۰ اکتبر، نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، در مراسم فارغ‌التحصیلی پانزدهمین دوره دانشگاه آمریکایی عراق ـ سلیمانیه که با حضور قوباد طالبانی، معاون نخست‌وزیر اقلیم کردستان و جمعی از میهمانان و خانواده‌های فارغ‌التحصیلان برگزار شد، شرکت کرد.
در این مراسم، نچیروان بارزانی رئیس اقلیم کردستان سخنرانی کرد که متن آن به شرح زیر است:
«کاک قوباد طالبانی محترم،
معاون نخست‌وزیر اقلیم کردستان،
فارغ‌التحصیلان عزیز،
پدران، مادران و خانواده‌های محترم فارغ‌التحصیلان،
رئیس محترم دانشگاه و استادان گرامی،
خانم الینا که از واشنگتن برای مشارکت با ما آمده است، خوش آمدید.
همچنین خیرمقدم ویژه‌ای دارم خدمت علی زیدی، نماینده نخست‌وزیر عراق که امروز همراه ماست و از بغداد تشریف آورده است، خوش آمدید.
پیش از آغاز سخنانم می‌خواهم به برادر عزیزی که امروز به اینجا آمده و در جمع ماست خیرمقدم بگویم؛ کاک عمر فتاح، بسیار خوش آمدید کاک عمر. ما همراه با کاک عمر، زمانی که کابینه حکومت یکپارچه شد، با هم کار کردیم و واقعاً هم آن زمان گفته‌ام و هم اکنون می‌گویم، کاک عمر یکی از کسانی بود که برای من بسیار مورد احترام و افتخار بود که با او کار کردم و بسیار خوشحالم که امروز او را در سلامتی کامل می‌بینم. خوش آمدید کاک عمر، بسیار ممنون بابت تمام کارهایی که در کردستان انجام داده‌اید. بسیار سپاسگزارم، واقعاً جای شما خالی است و دوست دارم بدانید که همواره یادتان می‌کنیم و همیشه از آن روزها یاد می‌کنیم، خوش آمدید.
خوشحالم که امشب در مراسم فارغ‌التحصیلی پانزدهمین دوره دانشگاه آمریکایی در عراق ـ سلیمانیه گرد هم آمده‌ایم و در شادی فارغ‌التحصیلی ۲۸۸ جوان کشورمان شریک می‌شویم.
از صمیم قلب به همه شما تبریک می‌گویم. به پدران، مادران و خانواده‌هایتان که همواره پشتیبانتان بوده‌اند، به استادان، به دانشگاهتان و به همه کسانی که در این موفقیت همراه شما بودند تبریک می‌گویم.
فارغ‌التحصیلان عزیز،
هر نسلی چالش‌ها و مسئولیت‌های ویژه خود را در برابر عصر و کشورش دارد. نسل ما در دوره‌ای زندگی کرد که بزرگ‌ترین چالش آن حفظ کردستان، هویت، مبارزه در راه آزادی، بازسازی آنچه جنگ‌ها ویران کرده بودند، تأسیس نهادها و گشودن درهای کشور به روی جهان بود.
اما شما در دوره‌ای متفاوت قرار دارید و با پرسش‌های جدیدی روبه‌رو هستید:
چگونه اقتصادی مولد بسازیم که برای جوانان فرصت‌آفرینی کند؟
چگونه اشتباهات را اصلاح کنیم و نهادهایمان را بهتر و کارآمدتر سازیم؟
چگونه از فناوری بهره ببریم بدون آنکه ارزش‌های انسانی خود را از دست بدهیم؟
و همچنین عراق و اقلیم کردستان چگونه می‌توانند در جهانی که به سرعت در حال تغییر است، رقابت کرده و به پیش بروند؟
این‌ها پرسش‌های نسل شما هستند و پاسخ‌هایی که ارائه می‌دهید، بخش اصلی شکل‌دهی به آینده کشورمان خواهد بود.
امروز در جهانی هستیم که می‌توانید تنها در چند دقیقه به اطلاعاتی دست یابید که در گذشته به دست آوردنشان روزها و ماه‌ها زمان می‌برد؛ اما فراوانی اطلاعات لزوماً به معنای عمق دانش نیست.
از این رو، وجه تمایز شما دیگر فقط این نیست که چه کسی بیشتر می‌داند، بلکه این است که بداند چگونه فکر کند؟ چگونه میان واقعیت و تبلیغات، و میان دانش و نظر تفاوت قائل شود؟ چگونه قبل از تصمیم‌گیری یا داوری، پرسش و کاوش کند؟
به باور من، این از مهم‌ترین ارزش‌هایی است که دانشگاه باید به شما ببخشد: عقلی مستقل، آزاد و نقاد؛ عقلی که جسورانه و بدون سانسور پرسش می‌کند و می‌آموزد و در عین حال این شجاعت را دارد که خود را بازنگری کرده و اشتباهاتش را اصلاح کند.
فارغ‌التحصیلان عزیز،
مدرکی که امروز دریافت می‌کنید درها را به روی شما می‌گشاید، اما مسیری را که طی می‌کنید تعیین نمی‌کند. این خود شما هستید که مسیرتان را مشخص می‌کنید.
اجازه ندهید نخستین پرسشتان این باشد که دولت چه چیزی به شما ارائه می‌دهد؟ بلکه بپرسید: خود من چه چیزی می‌توانم ارائه دهم؟ چه مشکلی وجود دارد که می‌توانم برای آن راه‌حلی بیابم؟ با چه کار و پروژه‌ای می‌توانم برای خود و دیگران فرصت ایجاد کنم؟
معنای واقعی شهروندی نیز از همین‌جا آغاز می‌شود: میهن با آنچه از آن دریافت می‌کنید بزرگ نمی‌شود، بلکه با میزان مشارکت شما در ساختن کشور بزرگ می‌شود. آینده ما تنها با ثروت‌های طبیعی تعیین نمی‌شود؛ ثروت واقعی، نفت و منابع زیرزمینی نیست، ثروت واقعی امروز، عقل و مبتکر بودن شماست.
عزیزان،
نکته مهم دیگری نیز وجود دارد که در این دانشگاه آموخته‌اید و روی مدرکتان نوشته نشده است: شما از شهرها، مناطق و فرهنگ‌های گوناگون آمده‌اید. با هم آموختید، با هم کار کردید و یکدیگر را شناختید. این همان تجربه‌ای است که عراق بسیار به آن نیاز دارد.
نیازی نیست مثل هم باشیم تا بتوانیم با هم زندگی کنیم و کشور را آباد سازیم. اختلاف نظر نباید موجب گسست شود. قدرت ما در تنوع ماست، نه در همسان بودنمان. عراق و کردستان به نسلی نیاز دارند که تنوع را به منبع قدرت تبدیل کند و پل‌های محکم گفتگو با طرف مقابل را ویران نسازد. پل‌هایی را که در اینجا ساخته‌اید، با خود به میدان زندگی واقعی ببرید.
فارغ‌التحصیلان عزیز،
می‌دانم بسیاری از جوانان امروز وقتی به پیرامون خود می‌نگرند، با نگرانی به آینده نگاه می‌کنند. به جنگ‌های مداوم، خطرات تغییرات اقلیمی و چالش‌های فناوری و هوش مصنوعی (AI) فکر می‌کنند. این نگرانی‌ها قابل درک است، اما همان‌طور که همواره گفته‌ایم: پیشرفت technological (فناورانه) می‌تواند پاسخ‌های زیادی به ما بدهد، اما نمی‌تواند جایگزین تصمیم انسانی و ملی ما شود.
تجربه مردم کردستان به ما آموخته است که واقعیت، هرچقدر هم سخت باشد، سرنوشتی تغییرناپذیر نیست. روزگاری بر این میهن گذشت که تنها فکر کردن به مرحله امروز، مانند یک خیال به نظر می‌رسید؛ اما زندگی متوقف نشد و ملت ما از یادگیری و ساختن بازنمی‌افتد.
از این رو، از شما می‌خواهم واقعیت را همان‌گونه که هست بببینید، با تمام سختی‌هایش، و همواره به توانایی خود برای تغییر آن باور داشته باشید. این همان امیدی است که به آن نیاز داریم؛ امیدی که با کار، مسئولیت‌پذیری و ابتکار عمل همراه باشد.
هویت خود را حفظ کنید و اندیشه‌تان را به روی جهان بگشایید. موفقیت خود را تنها با آنچه برای خود به دست می‌آورید ننسجید، بلکه آن را با آنچه به زندگی مردم و پیشرفت این کشور می‌افزایید، محاسبه کنید.
امیدوارم تلاش کنید و به گونه‌ای کار کنید که روزی بیاید و به این مرحله بنگرید و بگویید: نسل ما تنها به آنچه برایش به جا مانده بود بسنده نکرد، بلکه فرصت‌های بزرگ‌تری را برای نسل‌های پس از خود به وجود آورد.
از همین جا، در این دانشگاه و از این مکان می‌خواهم سپاس و قدردانی خود را از نقش و زحمات برادر عزیزم دکتر برهم صالح، بنیان‌گذار این دانشگاه و تلاش‌هایش در راستای موفقیت این مرکز آکادمیک ابراز دارم.
بار دیگر به شما، به خانواده‌های سربلندتان، به استادانتان و به ریاست و کادر دانشگاه آمریکایی در عراق ـ سلیمانیه تبریک می‌گویم.
برای همه شما آینده‌ای پر از موفقیت آرزومندم.
عصرتان به خیر و خوش آمدید،
بسیار سپاسگزارم.»
