Lêkolîneke nû ya ku ji aliyê Zanîngeha Teknolojiyê ya Aucklandê ve hatiye kirin, derxistiye holê ku têkiliyek rasterast di navbera zexta derûnî (stres), fikar û zehmetiya devjêberdana şekirê de heye.
Rîmki Bîker, lêkolînera warê psîkolojî û neurolojiyê, ragihand ku ew kesên ku berî ku hewl bidin dev ji şekir berdin, asta bilind a stres û fikarê wan hebû, zêdetir bi astengiyan re rû bi rû dibin di rawestandina xwarina şîrîniyan de. Di vê lêkolînê de, 203 beşdar di nav 14 rojan de hatin şopandin û rojane 5 caran agahî li ser rewşa wan a derûnî û daxwaza wan ji bo şîrîniyan pêşkêşî tîmê dikirin.
Li gorî encamên lêkolînê, ew kesên ku berê mîqdarekî zêdetir şekir bikar anîne, an jî baweriya wan bi xwe tune bû ku dikarin xwarina xwe kontrol bikin, di dema hewldana devjêberdanê de ji yên din zêdetir bi pirsgirêkan ketin.
Nêzîkî 1 ji 3 beşdaran karîbûn di heyama 2 hefteyan de bi tevahî xwe ji şekir dûr bigirin. Yên din ku nekarîn bi tevahî jê dûr bikevin, karîbûn bikêm bikin; bi awayekî ku bi navînî di 14 rojan de tenê di 2 rojan de şekir an şîrîni xwaribûn.
Lêkolînerê tekez dike ku divê xwarina şekirê wekî têkçûn neyê hesibandin, heta ger tenê carekê jî bûbe. Bîker dibêje: Girîng e ku em nehesibînin tenê heke me karîbû bi tevahî dev ji şekir berdin em serkeftî ne, belkî divê em ew jî serkeftin bihesibînin ku me karîbû bi awayekî berbiçav kêm bikin.
